Sjoerd Kelder – Pascal Zijlstra 0-1 Rowan Louter – Marc Helder 0-1 Rob v.d. Heuvel – Rik v. Ingen 0-1 Ron v. Putten – Marcel Kuiper 0-1 Lukas Boots – Soes Martojo 1-0 Jan Stapel – Gijs Arends 0-1 Hans Solcer – Theo Meijerink 0-1 Willem Bakker – Marco Kroon 1/2-1/2 Hans Groot – Colin Tesselaar 1-0 Gerard Buis – Jan Kuin 1-0 Richard Loos – Don op ‘t Eijnde 0-1    

In navolging van Aartswoud N3, was het vrijdag de beurt aan het 1ste NHSB team om het kampioenschap binnen te slepen. Op papier zou je zeggen: goed te doen. We zouden aan 3-3 genoeg hebben en bovendien is de gemiddelde rating van Aartswoud 80 punten hoger dan die van Aris de Heer. Je zou dus zeggen dat het niet heel spannend zou hoeven te worden. Als 6 remises al goed genoeg is… Halverwege de avond leek het dan ook totaal niet spannend te worden. Nee, het leek er op dat het een heel soepele overwinning zou gaan worden. Maar niet voor ons!  Het begon bij de teamcaptain, die op bord 1 mocht aantreden tegen de sterke Thomas Broek. Hij is niet meer de topper die hij tot een aantal jaar geleden was, maar is toch nog steeds een hele goede schaker. David koos het scherpe Tweepaardenspel in het Italiaans. Thomas speelde de kritieke variant met Pg5 waarbij zwart wordt gedwongen om een pion te offeren, en vervolgde met het agressieve Df3. Nu moet je met zwart wel assertief spelen, en nog een tweede pion in de strijd gooien. Daar krijg je dan voldoende compensatie voor, een interessante variant. David durfde echter niet de tweede pion te geven, en verdedigde passief zijn c-pion. Hij kreeg niet de gedroomde compensatie en dus wist Thomas af te wikkelen naar een ongelijk loper eindspel met twee pionnen meer. Met de ongelijke lopers kun je nog hopen op een vesting, maar met nauwkeurig spel wist Thomas het volle punt binnen te slepen. Intussen was Marc al naar me toegekomen “ik had het nog berekend… ik dacht ik win een pion, maar ik verlies gewoon een stuk!” Oei… ook op bord 2 leken we tegen een nederlaag aan te kijken. Een klein lichtpuntje was er op bord 6. Wouter had in de opening een pionnetje weten te snoepen op b7, en de zwartspeler leek onvoldoende compensatie daarvoor terug te krijgen. Daar de stelling ook vrij rustig en gesloten was, had ik er wel vertrouwen in de Wouter zijn voordeel langzaam uit zou kunnen bouwen tot een overwinning. Dat was dan weer een opsteker. Lukas had een hele vreemde Konings-Indisch waar ik weinig van snapte. Helaas kwam even later ook Lukas naar me toe met “uhh.. ja ik heb ook een stuk geblunderd”. Eerlijk gezegd dacht ik op dat moment wel dat onze kansen op het kampioenschap waren vervlogen. David stond verloren, Marc stond verloren en nu stond ook Lukas verloren. Dat is al 0-3… Maar toen begon Marc met toveren. Een Aartswouder zei eens “als je Marc hebt neergeknuppeld moet je hem nog minstens twee keer neerknuppelen”. Marc geeft gewoon niet op en zal altijd de chaos opzoeken. Zo ook tegen zijn naamgenoot Marc Holla. Helder speelde zijn e- en f-pionnen richting f6 en wist daarmee zijn tegenstander toch wel onder druk te zetten. De gevaarlijke f pion werd afgeruild, maar daardoor bleef Holla wel zitten met verzwakte zwarte velden. De stelling was nog steeds compleet verloren, maar zo was Helder’s loper toch nog enigszins compensatie voor het gevallen stuk. Inmiddels zal Pascal wel zijn eerste remise aanbod van de avond hebben gekregen. Pascal was begonnen met zijn gebruikelijke b3 opening en had wel wat druk op de zwarte stelling, maar Ron de Vink verdedigde prima. Ron was duidelijk tevreden met remise, en kondigde dat dan ook meermaals aan in de partij. Ik denk niet dat ik ooit zo vaak het woord ‘remise’ heb gehoord in één partij! Gelukkig leek Pascal het niet te horen, hij speelde rustig door. Ik hield met een schuin oog de partij van Pascal in de gaten, maar toen er op een gegeven moment een toreneindspel verscheen, vroeg ik mij af of Ron niet toch gelijk had met zijn vredesonderhandelingen. Pascal was het er niet mee eens en won toch.  Ondertussen had Marc zoveel chaos gecreëerd dat de andere Marc het spoor bijster raakte, en de partij zelfs nog verloor! Ongelofelijk hoe Helder het altijd weer voor elkaar krijgt… Zoals verwacht had Lukas zijn partij wel verloren, maar in mijn hoofd zou Wouter ook nog wel minstens remise spelen. Dus toen ik vroeg aan David wat de stand was, viel het antwoord “je moet winnen” toch wel rauw op mijn dak.  Want vrijwel de hele partij leek winnen er voor mij niet in te zitten. De partij begon als een behoorlijk saai Damegambiet, waar de balans altijd wel in evenwicht was. Er zaten wel wat opties in die de partij een stuk spannender hadden kunnen maken, maar beide spelers kozen de veilige opties. Helaas voor mijn tegenstander, Frank de Geus, spendeerde hij in het middenspel wel veel tijd aan het beoordelen van een complexe variant. Uiteindelijk ging hij er niet op in, maar het kwaad was al geschied – hij kwam flink achter op de klok. En dat terwijl er een interessant toreneindspel ontstond. De situatie: wit had een verre vrijpion op de a-lijn, en drie pionnen op de koningsvleugel. Zwart had vier pionnen op de koningsvleugel. Het leek me een tikkeltje beter voor wit, maar ik was er 100% van overtuigd dat ik het remise zou kunnen houden. Maar ja, dat zou ons het kampioenschap kosten… Dus we gaan door.  Echter, toen wit al zijn krachten focuste op het promoveren van zijn vrije a-pion, kon ik mijn slag slaan op de koningsvleugel. Ik zette druk op de witte f-pion. In hevige tijdnood koos wit de zet f4, maar na de breekzet h4 klapte de witte stelling in elkaar. De a-pion kon worden gestopt, en de pionnen op de koningsvleugel vielen als rijpe appels. 3-3!  Het verdiende niet de schoonheidsprijs: onze laatste match was naar mijn idee de slechtste van het hele seizoen. Maar ik denk wel dat we de terechte kampioen zijn in klasse 1A!

De laatste wedstrijd moest een punt opleveren voor het kampioenschap. Dat moest dan in Westwoud gebeuren tegen De Schalmloper. Zie wat er gebeurde, de wedstrijd werd beslist in een lopereindspel waarin Peter de schalmse witte loper in een lopereindspel met een pion minder voor onze topscorer wist te bedwingen. Een dicht geschoven pionnenstelling met veel pionnen op het bord maakte het onmogelijk om de in zwarte veste door te dringen. Inmiddels hadden we al twee punten binnen gehaald door vlotte overwinningen bij Hans en Richard waar een nederlaag van onze kopman Herman tegenover stond. We kwamen dus op 2½ bordpunt wat voor onze groepsmoeder aanleiding was om direct remise aan te bieden in een stelling die veel beter was. Haar tegenstander bedacht zich geen moment en zo stelde Susanne ons kampioenschap veilig. Ron was nog bezig maar ook deze avond lukte het niet bij hem. Zijn kansloze nederlaag bracht een klein succes voor de thuisploeg die daarmee de enige werd die ons van de overwinning afhield maar dat deerde ons niet. Kampioen, de bekroning van een geweldig seizoen en weer een klok voor de club binnen geharkt.

Vrijdag de 13e, een verschrikkelijke dag? Niet voor N3, wel voor tegenstander Schaakmat N2 dat lang voor een verrassing leek te gaan zorgen. De start was veelbelovend voor onze drielingen. Hans kreeg met een pion meer snel kansen in een paardeindspel. Te weinig van die kleine jongens op het bord maakten het mogelijk dat het witte paard zich opofferde waardoor de laatste jongen sneuvelde en het zwarte paard doelloos rond galoppeerde: remise. Kort daarna maakte Peter zijn naam waar door zijn jonge en snel spelende tegenstander in een pionneneindspel te slopen. Daar was de voorsprong en zag het er halverwege de strijd gunstig uit. De kansen keerden echter snel, toch vrijdag de 13e ? Ron had weer zijn dame aan de kant geschoven waarna zijn koning in een open veld onder het geweld dat de zwarte torens ontketenden op vlucht sloeg. Als dat maar goed gaat. Niet erg, Richard stond toch remise? En had Herman niet de beste vooruitzichten en onze groepsmoeder was ook best op dreef. Een rondje langs de borden. Oef, dat was schrikken. Richard hopeloos, verloren positie in een pionneneindspel met een (vrij)pion minder. Gelukkig, moeder keek blij. Had zich niet gek laten maken en gedegen spelend leverde zij het volle punt. Herman stond goed, gezonde pion meer maar de tijd begon te dringen. Inmiddels was de koning van Ron bij de putten onder de voet gelopen door het zwarte paard. Herman moest aan het eerste bord winnen om zeker te zijn van de overwinning. Spanned? Nee,er geschiedde een wonder. Teruggekeerd bij Richard kon ik mijn ogen niet geloven. Nu had hij een vrije pion meer, die ongehinderd over de h-lijn kon oprukken. De overwinning veilig gesteld. “Ik kan niet snelschaken” sprak zijn tegenstander. Herman bood remise aan, dat was 4-2. De vierde overwinning en onze omgeslagen toppositie veilig. Vrijdag de 13e? Daar geloven we niet meer in! Het wachten was nu wat Purmerend N2 zou doen. Verspelen zij een punt dan kan de vlag gehesen worden. De Pietbulls uit Heerhugowaard blaften wel in Purmerend maar beten niet. Dat zou ook te mooi zijn geweest. We gaan het nu zelf doen in onze laatste wedstrijd bij Degoschalm. Een punt is genoeg.

Tienkampen  David Verweij 2A Rowan Louter 3F Jean Paul Ory 4F Rik van Ingen 5E Week vierkamp Gerard Buis 7M Weekend vierkamp Susanne Glas 8L